0

شریف یتیم شده

به جرات باید گفت اگر فتوحی موضع میگرفت، بیانیه میداد و شخصا همون ابتدا به خانواده‌های قربانیان سر میزد خانواده ها ، دانش آموخته ها و بچه ها کمتر عصبانی بودند. اما امروز ورود دانش آموخته ها و خانواده های داغدار به دانشگاه ممنوع است. این یک کار غیر اسلامی هست. و این چه تدینی هست که تسلیت به فرزند داغدارش را جزو وظایف خودش نمی‌داند؟
رئیس دانشگاه باید آغوش بچه ها و پدر اونها باشه اما فتوحی نه فقط آغوشی نبود بلکه با نیومدنش از سفر خارج بچه ها رو داغدار تر کرد.
من اولش فکر کردم فتوحی در سفر تفریحی بوده و بچه ها که فوت کردند نه بیانیه داده و نه برگشته کشور خوب چون براش مهم نبوده، بعدش فکر کردم، اصلا نیومده کشور چون ترسیده از جنگ.
یاد اون روزی افتادم که فتوحی گفته بود اگه شورای عالی انقلاب فرهنگی (که باید به انتخابش افتخار کنه) زودتر ریاست من رو تصویب نکنه من از این کشور میروم. معلومه چنین آدمی همین الان هم اون ور آب برای خودش فرصتهایی ساخته. واقعیت اینه که خیلی از مدیران ما برای شرایط سخت راه حل هایی برای فرار دارند.
البته در شریف مهم این ها نیست، مهم اینه که ساز و کار کاسبی استادها در دوره فتوحی بسیار بهتر شده و استادهای متنفذ از فتوحی راضی هستند. حالا وضع روز به روز بد تر بشه ، مهم نیست چون این جا هنوز محل توجه نخبه ها برای پیدا کردن راهی برای فرار هست. و این هنوز فرصتی برای کاسبی به حساب میاد.
حس میکنم همه شهر بوی خون میده
نمیتونم پدافند رو یک سازمان ببینم وقتی همه دانشجو ها و دانش آموخته ها برای دانشگاه من آفند محسوب میشن.
پدافند خطاکار در حقیقت همین شریفی هست که ساخته شده و جگر گوشه هاش رو هر سال از خودش دفع می‌کنه.
ریاست در چنین سیستمی ننگ‌ هست و تشویق توسط هیات امنا در ۲ دی ماه ننگ‌ برای همه اعضای هیات امنای شریف.
یاد این حرف فتوحی در هیات امنای امسال افتادم که فقط گفت ما هنوز بهترین ها را جذب میکنیم و کسی نپرسید شما هنوز هم بهترین ها را دفع میکنید؟

دیدگاهی دارید؟